Harpegnathos venator

If a building becomes architecture, then it is art
Tajemnicza i starożytna podrodzina mrówek Ponerinae to marzenie wielu hodowców mrówek. Trudno to sobie wyobrazić, ale dosłownie 5-7 lat temu o takich mrówkach można było tylko marzyć.

Dziś kupowanie poneryn nie jest czymś niezwykłym, ale do dziś są one stosunkowo rzadkie. A koszt na „rynku mrówek" jest dość wysoki. Wśród poneromorfów są zarówno gatunki łatwe w utrzymaniu, które można łatwo hodować, mając niewielkie doświadczenie w komunikowaniu się z mrówkami tropikalnymi, a także trudne, z którymi poradzi sobie tylko profesjonalista. A gdzieś pomiędzy tymi dwiema kategoriami jest Harpegnathos venator - „łowca z sierpowatą szczęką", jeśli dosłownie zrusyfikować jego nazwę.
Te duże (około 12-14 mm długości) mrówki pochodzą z tropikalnej Azji. Harpegnathos robią mrowiska w gliniastej glebie. Projekt tych gniazd jest niesamowity! W swojej najprostszej formie mrowisko jest zboczem w dół i parą szerokich komór. Ze względu na to, że w ojczyźnie venatorów deszcz nie jest rzadkością, gniazdo jest często zalewane. Tu oszczędza komora dolnego piętra, znajdująca się bezpośrednio pod mieszkaniem - spływa do niej cała woda, a piętro wyżej mrówki i ich lęg.

Nasz „sierpowaty łowca" nie bez powodu nazywany jest myśliwym - głównym składnikiem diety tych mrówek jest pokarm białkowy. Żerują pojedynczo; wysoko rozwinięty wzrok pomaga znaleźć zdobycz. Podkradawszy się do ofiary, mrówka przytula się do ziemi, zabawnie „macha" swoim brzuchem, jakby przymierzając, a następnie podskakuje i chwyta go długimi żuchwami, podobnie jak pęsetą. Następnie drapieżnik użądla złapanego owada między stawami i paraliżuje.
W mrowisku larwy są karmione ofiarą, które mają ruchliwą szyję przypominającą robaka i żywią się samodzielnie.
Wygląd Harpegnathos jest tak niezwykły, że nie sposób nie zakochać się w nich od pierwszego wejrzenia. Nawet zagorzali przeciwnicy ponerinu czasami spoglądają w ich kierunku. Ale utrzymanie tego gatunku to trudna sprawa. Teraz spróbujemy rozłożyć cały ten proces etapami.

Nabycie
Nie jest tajemnicą, że wszystkie te mrówki są importowane bezpośrednio z tych krajów azjatyckich, w których występują w naturze, ponieważ mamy hodowlę warchlaków poprzez sztuczny lot, a uzyskiwanie warstw nie zostało jeszcze ustalone. Przede wszystkim kupując taką kolonię należy zwrócić uwagę na jej skład. Dostawcy zwykle zapewniają rodzinom jedną matkę, kilka matek lub jej brak. Ale te królowe często w ogóle nie mają znaczenia, ponieważ w przeważającej większości naturalnych kolonii ich funkcje pełnią gamergaty - zapłodnione robotnice. Dlatego głównym kryterium wyboru jest liczba. Im wyższy, tym bardziej żywotna będzie rodzina, tym łatwiej przystosuje się do życia w Twoim domu.

Pasożyty
Zakupioną kolonię można zarazić najstraszniejszym wrogiem tych mrówek - pasożytniczymi roztoczami. Kleszcze wyglądają jak małe przezroczyste lub brązowawe kropelki, które pokrywają żuchwy, oczy i kończyny mrówek, a przy silnym rozmnażaniu całe ciało. Chora mrówka nieustannie się oczyszcza, swędzi, ale nie może usunąć kleszczy, co powoduje silny dyskomfort. Te pasożyty nie piją hemolimfy, ale ciągły stres związany z ich obecnością i trudnościami w oddychaniu (jeśli kleszcze są przyczepione w pobliżu przetchlinek na brzuchu) ostatecznie prowadzą do śmierci tej mrówki.
Aby uniknąć inwazji, najlepiej karmić kolonię wyłącznie owadami wyhodowanymi w domu lub zakupionymi w zaufanych sklepach zoologicznych. Jeśli choroba już szaleje, to następuje:
-terminowe usuwanie śmieci i resztek roślin pastewnych (dorosłe roztocza żyją i rozmnażają się w resztkach jedzenia),
-wprowadzenie do formikarium kleszczy - drapieżnych kleszczy z rodzaju Hypoaspis, stonogów i skoczogonek.

Karmienie
Jak wspomniano powyżej, podawanie zwierzętom domowym naturalnych owadów jest wysoce niepożądane. Używaj karaluchów pastewnych, świerszczy i innych tradycyjnych roślin paszowych, aby wyeliminować możliwość zarażenia pasożytami. Musisz być przygotowany na urozmaiconą dietę mrówkom i, jeśli to konieczne, usunąć jedną uprawę, natychmiast zastępując inną (jeśli Harpegnathos odmówią). Niektóre rodziny okazują się bardzo wybredne w wyborze pożywienia, więc będziesz musiał szukać ich ulubionego pożywienia, wybierając spośród wielu dostępnych. Owady pastewne powinny być wybierane wielkością mniejszą od myśliwego lub równą jemu, a także łatwo przechodzić przez otwór wejściowy do gniazda. Wskazane jest, aby dać je żywe lub lekko zmiażdżone. Dzięki specjalnemu urządzeniu żuchw Harpegnathos nie mogą ciąć ofiary na kawałki, tylko odrywają kończyny (resztę pracy rzeźnika wykonują larwy), więc nie mogą wnosić dużych ofiar do mrowiska.

Jako prawdziwe poneromorfy, mrówki te wymagają codziennego karmienia dla normalnego rozwoju. Kolonia licząca około 20 osobników wystarcza na 1-2 młode (1 cm długości) karaluchów turkmeńskich dziennie. Im więcej mrówek i larw w rodzinie, tym więcej powinna otrzymać pożywienia. Te mrówki są karmione wyłącznie owadami; swobodnie dostępne węglowodany są przeciwwskazane. Przy wystarczającej ilości pożywienia larwy wydzielają kropelki płynu dla dorosłych, co rekompensuje ich zapotrzebowanie na wiele substancji, których nie otrzymuje z paszy białkowej, dlatego kolonia, która ma lęg na wszystkich etapach, czuje się znacznie lepiej niż ta, gdzie jest nie ma larw lub jest ich kilka.

Hodowla
Aby utrzymać kolonię Harpegnathos, niezbędne jest formikarium, które długo będzie utrzymywać wilgoć. Najlepiej będzie gdy gniazdo będzie zrobione całkowicie z gipsu lub warstw tynku. Jeśli formikarium zapewnia oddzielne nawilżanie komór, jest to jeszcze lepiej, ponieważ mrówki przechowują kokony w mniej wilgotnych, a jaja i larwy w bardziej wilgotnych komorach.

Nasze gniazdo „Venos" jest odpowiedni dla tych mrówek: warstwa gipsu pozwala na utrzymanie niezbędnej wilgotności (do tygodnia), a wysokość poziomych komór zachowuje możliwość ułożenia warstwy podłoża.

Wymagane jest podłoże do wszystkich poneryn - za jego pomocą mrówki pomagają larwom utkać kokon. Odpowiednie są wiórki kokosowe, posiekany mech torfowiec, piasek (lub mieszanka wszystkich tych składników). W przyszłości mrówki będą mogły wyjąć cały substrat z komór i wykorzystać pokruszone skorupy starych kokonów do przepoczwarzenia.

Rodzina venatorów może mieszkać w szerokim zakresie temperatur (od + 18 do +32 stopni Celsjusza), ale najwygodniejszy będzie +24 - +27 stopni. Rozwój od jajka do imago trwa około trzech miesięcy. Przy komfortowej temperaturze, częstym i zróżnicowanym karmieniu oraz dużej liczbie robotnic okres ten jest nieco skrócony ze względu na szybszy przebieg fazy larwalnej.

Strukturę areny należy omówić osobno. Zaleca się przykrycie dna warstwą wilgotnego podłoża kokosowego. Można ułożyć dekoracje, pęczki mchu, aby utrzymać stabilną wilgotność. Wizja odgrywa ogromną rolę w życiu harpegnatów, więc arenę można oświetlić niezbyt jasną lampą, aby wygodnie było obserwować, a mrówkom polować. Pomimo pewnych trudności merytorycznych, venatory są bardzo ciekawymi, pięknymi, wdzięcznymi i niezwykle osobliwymi mrówkami. Wielkimi oczami zawsze obserwują cię z formikaria. Minie trochę czasu - a Venatory przyzwyczają się do ciebie, nie będą uciekać, tylko odwrócą głowy i przyjaźnie pomachają brzuchem.
Czy podoba Ci się ten artykuł?
Kontakt
Chętnie odpowiemy na Twoje pytania
Wrocław
Telefon: +48 796 220 541
Adres e-mail: ant.on.top.of.formi@gmail.com
© 2018-2021 AntOnTop
All rights reserved
Wszelkie prawa zastrzeżone
DLA KONSUMENTÓW
Made on
Tilda